Zeven tulpjes voor een mooi leven

In het hoekje van de tent zit ze in kleermakerszit op het tapijt. Haar schouders hangen omlaag en de grote zwarte bril die ze al jaren op heeft bedekt de helft van haar ingevallen gezicht. De rimpels zijn diep. Ze heeft hard gewerkt. Dat zie je aan haar handen en haar veel te dunne lijf. Haar stok staat tegen het tentdoek. Zonder deze stok kan ze maar moeilijk lopen. Ze loopt ook niet veel meer. Ze krijgt een kopje thee in haar hand gedrukt en glimlacht. Ze ziet er tevreden uit.

Michael Plarczyk?!?

Ik heb haar net een knuffel gegeven terwijl ik ‘enna Yousra’ fluisterde in haar oor. Ik heb haar zeker vaker gezien maar wist niet of het familie was. Kort daarvoor stapten we huilend uit de auto. De aanblik van alle familie in de grote tent voor het huis deed alle emoties loskomen die al dagen onrustig rondvlogen in mijn buik. Achter de tent zag ik de deuropening naar de binnenplaats van het huis. Oma was er niet. Normaal kwam ze ons altijd begroeten. Sloffend maar oh zo enthousiast om haar kleinkinderen uit Nederland weer te zien. Dat was normaal. Maar vandaag is niet normaal. Want oma is dood.

Terwijl ik bijkom van alle emoties kijk ik naar de vrouw met de bril. Ze is de buurvrouw en beste vriendin van oma. Dagelijks komt ze over het land met olijfbomen naar oma gelopen om te kletsen en thee te drinken. Terwijl ik naar haar kijk schiet Michael Pilarczyk ineens in mijn hoofd. Ik hoor hem zeggen “Leef je mooiste leven”. Het was een vreemde gewaarwording. Daar op het plattenland van Marokko, 37 graden, al zittend op een kleed met een glas verse munt thee in mijn hand. Een groter contrast met een zeiljacht aan de kust van Ibiza was niet mogelijk.

Zeven tulpjes voor een mooi leven

Ik denk na. Leef je mooiste leven. Wat is dat? Deze vrouw leeft. Ze maakt zich druk om de basis: eten, drinken en dat haar huisje niet lekt als het regent. Ze is maar alleen. Heeft geen man of kinderen. Ze wordt opgenomen door de gemeenschap. Ik zie hoe ze tevreden in slaap valt met de thee nog in haar hand. Ze leeft haar mooiste leven. Of had er nog meer in gezeten voor haar?

De volgende dag lopen mijn ouders, mijn zus en ik naar het graf van oma. Ze is een paar uur na haar overlijden direct begraven. Daar waar ze woonde hebben ze geen ijskasten waar ze lijken in stoppen om ze koel te houden. Gelijk de grond in. Het is ook geen graf zoals in Nederland. Het is een berg met zand. Een liefdevolle berg met zand. We plaatsen de houten tulpjes bij haar voeten. Zeven tulpjes van haar zeven achterkleinkinderen uit Nederland. Ze was dol op ze. Ik ben trots en dankbaar dat onze kinderen haar ook nog hebben gekend. Heeft oma haar mooiste leven geleefd?

Natte poes verhaal

Mijn vader groeide hier ook op. Hij is geboren in een bedoeïen tent. Elke dag liep hij kilometers om naar school te kunnen. Toen hij naar de Middelbare school ging moest hij daarvoor wonen bij zijn oudste broer in de stad. Op een dag kwam er een directeur van een kippenfabriek uit Nederland de klas in. Of er nog jongens waren die daar een tijdje wilde werken. Mijn vader twijfelde geen moment en stelde zich vrijwillig. Hij koos op dat moment instinctief voor zijn mooiste leven. Door zijn keuze heeft mijn oma ook een mooi leven gehad.

Het huisje op het plattenland werd opgeknapt. Er is nu elektriciteit en zelfs een waterleiding. Je hoeft niet meer dagelijks op de ezel naar de put om aan water te komen. Mijn vader heeft er ook een boiler opgehangen zodat we warm kunnen douchen. Dat verandert echter niks aan het natte poes verhaal. De toilet is een gat in de grond met een emmer water ernaast. Als je hebt geplast dan was je je poes door er een handje water tegen aan te plenzen. Ik kan er maar niet aan wennen dat je hier altijd met een natte onderbroek rondloopt.

Moonlight dinner

De familie blijft binnenstromen en het is druk in huis. Af en toe trek ik mij terug met een boek op het dak in onze kamer. Wat voelt het goed om even geen wifi te hebben. Wat voelt het goed om even niet te zien hoe iedereen op Facebook zijn mooiste leven aan het leven is. Een leven waarin alles voor de wind lijkt te gaan en het gras altijd groener is. We komen met ze allen op de mooiste plekken en bezitten de mooiste spullen. We hebben de meest perfecte lijven met mooie borsten en ronde billen. Maar wat straalt mijn nicht met haar dikke kont en hangtieten een kracht uit. Ze omarmt haar lijf en leeft een mooi leven. Wij doen ons best een perfect lijf te krijgen in de hoop dat het mooie leven waar we zo naar verlangen dan wel zal volgen.

Ik schrik wakker van het felle licht en mijn tante die hard in mijn oor schreeuwt dat ik moet komen eten. Het is inmiddels 24.00 uur ’s nachts als de kippen die vanmiddag nog vrolijk rondliepen gereed zijn voor consumptie. Ik heb geen trek dus blijf liggen. Even later komen mijn ouders en zus volgegeten de trap weer op. We slapen met zijn vieren in deze kamer. Als gezin. De volgende ochtend worden we om 4.00 uur wakker van een opgefokte haan die heeft besloten dat het ochtend is. De vogels en kalkoenen maken ook reteveel lawaai. Maar het is nog altijd mooier dan het geluid van de wekker.

Next top Model

Die dag gaan we op visite bij een nicht in een dorp verder op. Terwijl we daar zitten worden we weggekaapt door een andere nicht die in dezelfde straat woont. We moeten daar eten. Mijn nicht heeft drie zonen. Als mijn moeder de middelste zoon ziet zegt ze direct “hij lijkt wel een fotomodel” en dat blijkt exact te zijn wat hij wil worden. Zijn telefoon staat vol met artistieke foto’s van zichzelf.  Hij ontwerpt en maakt zijn eigen kleding. Hij straalt mode uit en is – als je het ons vraagt – een natuurtalent. Ik reageer enthousiast terwijl we praten over Parijs en Londen, totdat ik mij plotseling realiseer dat er maar een hele kleine kans is dat zijn droom gaat uit komen. Een Marokkaanse jongen van 17 jaar, die alleen Arabisch spreekt en uit een gat komt ergens bij het Midden Atlas gebergte. Hoe gaat hij zijn mooiste leven leven en zijn dromen waar maken?

Ik wil er weer even tussenuit. De drukte en het vele eten is soms overweldigend voor mij. Mijn vader neemt me mee naar een internetcafé waar ik kan Face-timen met mijn jongens. Mijn jongens aan wie ik altijd vertel dat ze alles kunnen worden wat ze willen in het leven. Dankzij mijn oma. Want oma is de moeder van opa. Opa koos voor een leven in Nederland. Hij ontmoette mijn moeder en mijn zus en ik werden geboren. Mijn oma leeft in mij door en mijn vader is mijn inspiratiebron. Want ik weet waar hij vandaan komt en realiseer mij telkens weer wat een lange weg hij heeft afgelegd om zijn mooiste leven te kunnen leven. Hij heeft de weg voor mij vrij gemaakt zodat ik er nu voor mag én kan kiezen mijn dromen te volgen. Die vrijheid heb ik nu. Daar ben ik dankbaar voor.

Minder, minder, minder

Maar ik realiseer mij steeds meer dat mooi leven voor mij niet in succes zit, ook niet in geld, helemaal niet in materiaal, maar dat het gaat om familie. Om contact. Om waarderen wat je hebt. Want wij hebben héél veel hier in Nederland. Genoeg. Het hoeft niet altijd méér méér méér. Geluk kun je niet kopen met spullen. We moeten eerder richting mínder, mínder, mínder. Nee, niet op de Geert Wilders manier. Als ik op mijn 90-stige nog ergens kan aanschuiven voor een kopje thee. Dan heb ik een mooi leven geleefd. Want ik kan mij niet voorstellen dat ik dan terug kijk op mijn leven en denk ‘was ik op mijn 40-ste maar slanker geweest, had ik die Tesla maar gehad toen ik 45 was en waarom heb ik eigenlijk nooit een ton omzet gemaakt met mijn bedrijf?’. Dat denk ik niet. Ik denk dat ik dan denk aan de mooie momenten die ik met mijn oma heb beleefd in Marokko. De herinneringen. Want die blijven.

Write a comment