Waarom ik mijn verhaal nu wél deel…

Vandaag kreeg ik dit berichtje:


Lange tijd heb ik verzwegen hoe ik een ninja moeder ben geworden. Het was niet dat ik mij schaamde voor mijn verleden. Of ook wel een beetje. Maar ik vond het lastig om te delen. Ik was bang dat jij mij dan niet meer serieus zou nemen. Ik wilde dat jij dacht dat ik ‘gewoon’ een sterke vrouw was. Ik realiseerde mij ook niet dat het toegevoegde waarde had.

Maar niet delen, is niet eerlijk. Jou de indruk geven dat je van de één op de andere dag een ninja moeder kan worden. Dat klopt helemaal niet. Want het was een lange weg. Met veel hoogte- en dieptepunten.

Ik zie nu in dat ik andere ook kan inspireren door mijn verhaal te delen. Tegelijkertijd is er ook een stemmetje in mijn hoofd wat zegt “loop niet zo te koop met je verhaal”. Dat negatieve stemmetje negeer ik maar even. Want als ik zo’n berichtje krijg als hierboven, dan weet ik dat ik andere mensen hoop kan geven.

Dagelijks – echt elke dag – krijg ik berichtjes van mensen die reageren op dit blog. Ze delen hun verhaal met mij. Ik reageer altijd. Ik vind ze dapper en moedig. Ik ben dankbaar dat ik een voorbeeld kan zijn. Dat ze kracht putten uit mijn verhaal. Als ik het kan, dan kunnen zij het ook, daar ben ik van overtuigd.

Dus wat ik je eigenlijk gewoon even tegen je wil zeggen is:

Je bent niet slap als het allemaal even niet lukt. Als je er doorheen zit. Als alle ballen vallen en je het gevoel hebt dat je faalt.

Je bent niet mislukt als je een fout maakt. Als je uitvalt tegen je kinderen omdat je moe bent. Als je een pizza naar binnen schuift en daarna nog een bak ijs op eet.

Je hebt geen stoornis als je angsten hebt. Als je soms bang wordt van je eigen gedachten. Je ’s nachts wakker ligt van het piekeren en je denkt dat je gek wordt.

Je bent niet afgeschreven als je thuis zit met een burn-out. Als je geen energie meer hebt en alleen maar wil slapen. Als je je niet voor kan stellen dat het ooit nog goed kan komen.

HET KOMT GOED! 

Mislukken bestaat niet. Je kan er alleen maar sterker worden. Zonder dalen geniet je niet van de pieken. 

Als ik geen rij-angst had gehad, zou ik nu niet de vrijheid ervaren die ik voel als ik in de auto stap.
Als ik geen straatvrees had gehad, zou ik nu niet dubbel en dwars genieten van zoiets simpels als naar de kinderboerderij gaan.
Als ik geen paniekaanvallen had gehad, zou ik nu niet zo’n rotsvast vertrouwen hebben in mijn lijf. Cause I survived.
Als ik niet zo bang was geweest voor mijn eigen gedachten, was ik er nooit achter gekomen dat ik mijn gedachten niet ben.

Als ik mijn angst- en paniekstoornis niet had gehad was ik nu geen ninja moeder geweest. Dan had ik deze toffe baan niet gehad. Dan had ik niet zo lekker in mijn vel gezeten. Dan had ik mijzelf niet zo goed leren kennen. Dan had ik andere niet kunnen motiveren en inspireren. Dan had ik mij niet zo waardevol gevoeld.

…. dan had ik zulke lieve, fijne en mooie berichtjes niet ontvangen als het berichtje wat ik vandaag kreeg.

Write a comment