Waarom ik op een besluit terugkwam…

Ik had mij weer iets in het hoofd gehaald. Op 1 januari zou ik mee gaan doen aan de Whole30. De Whole30 is het hotste voedingsprogramma in de VS. Het is géén dieet. Je gaat 30 dagen lang een aantal dingen uit je dieet schrappen om dit na deze periode weer te herintroduceren. De Whole30 is niet bedoeld om af te vallen. Het Whole30-programma claimt dat het je metabolisme herstelt en je immuunsysteem een boost geeft.

Als ik zeg – een aantal dingen schrappen – dan is dat eigenlijk best een boel. Concreet komt het er op neer dat je de volgende producten 30 dagen lang niet mag eten: suikers en zoetstoffen, alcohol, alle soorten granen, peulvruchten, pinda’s of pindakaas, sojaproducten en zuivel. Wat je wel mag is heel overzichtelijk: vlees, vis en zeevruchten, eieren, veel groente en fruit, azijn, kokosolie of olijfolie, gedroogde vruchten, noten en zaden. Het dieet raadt pure, biologische producten aan, zonder wat voor toevoeging dan ook.

Oké, dat wilde ik dus gaan doen. Mijn zeer gewaardeerde collega is dé expert in Nederland op het gebied van de Whole30 en heeft als enige de officiële licentie om het programma te mogen begeleiden. Ik vind haar een topper. Ze is deskundig maar weet de ingewikkelde zaken in Jip en Janneke taal uit te leggen. Wil je meer informatie over het programma, lees dit dan even, want misschien ben ik onvolledig of iets vergeten.

Maar goed, de zin ‘zou ik mee gaan doen’ verklapt al dat ik het dus niet meer ga doen. Dat was een proces van twijfelen en nadenken, delen en praten en het heeft tot verrassende en misschien wel zorgwekkende conclusies geleid.

Want waarom wilde ik mee doen?

Ik hield mijzelf voor dat ik het een interessant project vond. Dat ik nieuwsgierig was naar het effect op mijn lijf en geest. Dat ik mijn wilskracht wilde testen en eindelijk eens helemaal van de zoetigheid af zou kunnen komen. Dat het mij weer een stap verder zou kunnen brengen naar een nog gezonder eetpatroon en dat ik wellicht zou ontdekken welke voedingsstoffen niet zo’n goed effect hebben op mijn lijf.

Maar was dat wel de waarheid?

Nadat ik vol enthousiasme “ja” had gezegd begon het twijfelen. Ik dacht na over de lijst met dingen die ik niet meer mocht eten. Geen rijstwafel met pindakaas meer? Geen bakje kwark in de ochtend? Ik dacht ook na over wat ik wel zou moeten eten: héél veel groenten (niks mis mee) en heel veel eieren (omdat ik geen vlees eet).

De smoezenfabriek kwam op gang en hoe! Stoom uit de schoorsteen kan ik je vertellen. Gedachten vlogen door mijn hoofd: “Januari is een hartstikke drukke maand, de timing is erg onhandig. Het is veel te veel werk en niet te combineren met je gezin. Jij kan dit toch niet, je hebt daar de wilskracht niet voor. Waarom zou je het jezelf zo moeilijk maken? Yous, hier heb je toch he-le-maal geen zin in?”

Eerst dacht ik nog dat het mijn reptielenbrein was. Verandering roept weerstand op. Dit is juist een mooie uitdaging voor mij, hield ik mijzelf voor. Dit is waar mijn klanten ook tegen aan lopen. “Laat je niet kisten door die reptiel Yous, je gaat dit gewoon doen, jij kan dit!”

Maar nee, het voelde niet goed. Er was meer aan de hand. Dit was geen kwestie van wél of niet zin hebben. Ook geen kwestie van een opstandige reptiel of een op hol geslagen smoezenfabriek.

Ik deelde mijn twijfels met mijn twee vriendinnen. We zitten in een app-groep en spreken daar dagelijks berichten in. Een soort real live ingesproken vlogs. Ook dit dilemma kwam aan bod. Weet je dat het super verhelderend is, dat inspreken? In feite hou je een monoloog maar je kan op die manier ontzettend goed je gedachten op orde brengen.

De tranen sprongen in mijn ogen toen ik mijn vriendin in reactie hoorde zeggen “Yous je bent prachtig, wees nou eens een beetje lief voor jezelf”

Toen wist ik het. Toen wist ik waarom ik besloten had mee te doen aan de Whole30.

Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet slank genoeg. Ik ben niet gespierd genoeg. Ik eet nog niet gezond genoeg. Ik snoep nog teveel. Ik ben geen goed voorbeeld. Ik ben slap. Ik heb te weinig wilskracht. IK BEN NIET GOED GENOEG.

Het was geen besluit uit zelfliefde (I know – mag ik een even een teiltje woord – dat zelfliefde). Het was een straf. Ik wilde mijzelf straffen met de Whole30. Niet bewust natuurlijk. Maar onbewust wel. Onbewust vind ik dat ik niet goed genoeg ben zoals ik nu ben. Onbewust moet het allemaal nog perfecter en beter.

Ik zeg bewust ‘onbewust’ want op een ander niveau ben ik heel blij met mijzelf. Ik sta regelmatig tevreden voor de spiegel. Ik voel me fit en sterk. Ik ben trots op wat ik allemaal met mijn lijf kan. Ik ben heel blij met mijn voedingspatroon en heb eigenlijk ook geen klachten. Ik vind wel dat ik iets te veel snoep de laatste tijd. Daar moet (MAG) ik ook iets mee.

Maar het feit dat ik dus niet goed genoeg ben is géén goed uitgangspunt om een streng programma te gaan volgen. Stof tot nadenken. Waarom vind ik mijzelf niet goed genoeg? Waarom ben ik zo streng voor mijzelf?

Daar in de auto, met tranen in mijn ogen, besloot ik dat ik zou afbellen. Want ik wil lief zijn voor mijzelf. Ik wil tevreden zijn met mijzelf. Maar ik besloot ook dat ik op onderzoek uit ga. Want waarom snoep ik dan zo veel momenteel? Wat zit daar achter? Alleen als ik dat ga onderzoeken kan ik daar iets mee.

Ik heb besloten dat ik nog niks hoef te veranderen. Dat ik niet hoef te stoppen met snoepen maar dat ik wél op ga schrijven wat er in mij omgaat als ik wil snoepen. Wat voel ik? Wat denk ik? Welke dag is het? Hoe laat is het? Wat zijn de omstandigheden? Misschien kan ik dan ontdekken waarom ik doe wat ik doe. Eerlijk worden dus.

Waarom deel ik dit verhaal nu eigenlijk? Het is in principe echt weer een typisch voorbeeld van Yous die zelf een probleem creëert en dat vervolgens met bloed, zweet en tranen weer moet oplossen. Zeer vermoeiend en de story of my life. Ik doe dit vaker.

Ik deel dit omdat ik hoop dat jij, als je besluit om op 1 januari:
– te gaan afvallen
– een dieet gaan volgen
– een lijst met goede voornemens maakt
– een abonnement bij de sportschool afsluit
– of misschien wel mee gaat doen aan mijn FITPLAN

… dit doet vanuit ZELFLIEFDE. Omdat je van jezelf houd en jezelf het beste gunt. Niet omdat je niet goed bent zoals je nu bent. Want dat ben je wel! Ongeacht hoe je eruit ziet of hoeveel je weegt.Toets dat voordat je een besluit neemt. Neem anders even een week bedenktijd voordat je iets besluit. WAAROM DOE JE HET ECHT? En prik dan even door het mooie verhaal heen wat je jezelf verteld.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Geniet van je dag en WEES LIEF VOOR JEZELF!

Write a comment