Sahara zonnegroet

Het is 5.00 uur in de ochtend. Mijn man en oudste zoon zitten op een kameel op weg naar de zonsopgang in de Sahara. Ik blijf in het hotel met de kleintjes. Ik kan niet meer slapen. De rode draad van deze vakantie.

De Sahara. Bergen van zand. Mooi bruin zand. Exact zoals op de ingelijste foto bij ons thuis. Toen the husband en ik gingen samenwonen was het het eerste wat wij kochten voor ons huis: een ingelijste foto van de Marzouga Sahara. Nu 16 jaar later zijn we met onze drie kinderen in deze foto gekropen.

Het is moeilijk te bevatten dat ik aan de rand sta van zo iets groots. Het lijkt wel een decor van een film. Iets wat ze in kunnen klappen en op een truck naar de volgende filmset vervoeren. Zou het achter de berg gewoon weer plat zijn? Zou het zand daar stoppen? Als ik de wereldkaart moet geloven niet.

Nog even en de zon komt op. Ik hoor de vogels al fluiten. Als ik mij niet vergis kraait er een haan. Ik sta op het dakterras om het moment ook mee te maken. Mijn ogen opzoek naar het magische oranje licht.

Dit is mijn onderonsje met de natuur. Iets tussen mij en de zon. Op een heuvel zie ik plotseling het licht van een camera flitsen. Zwarte stipjes verzamelen zich. Het zijn er een stuk of 50. Toeristen. Even verderop het dakterras staat een vrouw met een telelens.

Zo uniek is mijn onderonsje met de zon nu ook weer niet. Maar toch. Een moment voor mijzelf voordat de dag weer begint en ons een autorit staat te wachten van 468 km naar een drukke stoffige stad: Fez.

Ik hoor mijn kinderen huilen. De zon is nog steeds niet op. Ik sta hier nu al anderhalf uur. Kom op zon! Dit onderonsje had ik mij romantischer voorgesteld. Ik wikkel de kleintjes in een deken en neem ze mee naar het dakterras.

Dan eindelijk na lang wachten verschijnt er een witte bol boven de bergen van zand. De zon laat zich niet dwingen. Welkom zon! Fijn dat je er weer bent….

 

Write a comment