Natuurlijk word ik gemist! Toch?

Het moment dat je thuiskomt na een weekend Londen en je drie kinderen je om de nek vliegen van blijdschap, is het fijnste moment dat er bestaat! Wat voel je je dan welkom! Ik denk bijna dat er geen mooier moment bestaat….

Maar op je gemak in Londen slenteren zonder kinderen was ook wel heel fijn. Gezellig kletsen zonder gestoord te worden. Heerlijk eten zonder dat je eerst nog een poep luier moet verschonen. Om over het winkelen zonder kinderen maar niet te spreken! Harrods met kinderen is wat mij betreft vragen om een schadeclaim.

Toch zijn je kinderen altijd bij je. Ik maakte foto’s van Ferrari’s en Lambourgini’s voor m’n oudste zoon. Ik dacht aan de kleintjes toen ik de Big Ben zag. Terwijl mijn reisgenoot begon over het parlement was mijn enige associatie met de toren en klok die van auto’s in de knel in Cars 2. Bij de Tower bridge zong ik vrolijk het kinderliedje “Londen bridge is falling down, falling down…” In de Lillywhites -the world’s finest sport store- bracht ik een uur door met het uitzoeken van de juiste voetbal tenues. Ik hield de hand vast van een zwevende meester Joda. Echt niet omdat ik dat zelf zo graag wilde. Mijn jongens zouden dat vast erg cool hebben gevonden.

Terwijl ik über vrolijke selfies posten op Facebook zag ik ook de status van mijn mannen voorbij komen. Ze hadden het goed met z’n vieren. Ze leken mij niet te missen. Ze namen ook geen contact met mij op.

Word ik eigenlijk wel gemist? Vroeg ik mij af toen we bij de vegetarische Indiër verschillende curry’s probeerde. Zouden ze nog slapen? Bedacht ik mij toen ik om 6.00 uur wakker werd en niet meer kon slapen. Ik kon mijn bioritme er niet van overtuigen dat ik een weekend alleen weg was.

Dan het vliegen. Dat is zonder kinderen een eitje zou je zeggen. Maar mijn reisgenoot had vliegangst. Er moest de nodige wijn aan te pas komen om de reis enigszins dragelijk te maken. Mede door die vele wijn werd het de meest hi-la-rische vliegreis ooit. Ik heb er van genoten.

Maar ik vroeg mij af of ik gemist werd. Het zette mij aan het denken. Ben ik onmisbaar? Of is eigenlijk niemand onmisbaar? Zelfs een moeder niet?

Natuurlijk word ik gemist!

Hebben jullie mij gemist?” vroeg ik aan de jongens toen ze om mijn nek hingen.
“Nee, mama!”
“Je had nog wel langer mogen blijven hoor.”
“Ik heb jullie wel heel erg gemist!” “Kom we gaan cadeautjes uitpakken!”

Ze hebben mij niet gemist! Is dat niet eigenlijk het grootste geschenk dat je kunt krijgen? Mijn kinderen hebben het fijn gehad. Zo fijn dat ze mij niet hoefde te missen.

Comments 4

  1. 18 augustus 2014

    Ze hebben je niet gemist maar zijn wel blij dat je er weer bent. En zo hoort het.

    1. Ninja Moeder
      18 augustus 2014

      Klopt Petra! De twinkeling in hun ogen toen ze mij zagen sprak boekdelen. ❤️

  2. 20 augustus 2014

    Oeh, Londen! Ik zou niet graag zonder de kinderen weggaan, maar daar zou ik een uitzondering voor maken hoor, woah!
    En fijn dat zij het ook naar hun zin gehad hebben terwijl je weg was.

    1. Ninja Moeder
      20 augustus 2014

      Londen was echt te gek! En de kids waren gezellig met hun vader 🙂

Write a comment