Ik stop…

Vandaag in de auto. We reden terug van voetbal, Bob Marley kwam uit de speakers en Malik vroeg:

‘Mama jij eet toch heel gezond?’
‘Ja, best wel’ antwoordde ik hem.
‘Maar waarom ben je dan nog steeds….’
– stilte –
Ik draaide mij kort om en vroeg
‘Waarom ben ik wat? Wat bedoel je Malik?’
‘Waarom ben je dan niet heel dun?’

‘Niet dat je dik bent hoor, maar je sport zo veel en eet gezond en je bent niet heel dun’

Oh my.
Dit is écht het thema van de afgelopen dagen.
Mijn lijf en hoe ik met voeding en sport om ga.

Die kleine jongen vraagt dit echt niet zomaar.
Hij zal vast wat opgevangen hebben denk ik.

Ik heb een besluit genomen.
IK STOP.
Ik stop met het nastreven van perfectie.

Want ik ben toch altijd degene die het hardst roept dat je ál perfect bent.
Dat het om de binnenkant gaat en niet om de buitenkant.
Dat kilo’s op de weegschaal niks zeggen over hoeveel je waard bent.
Dat je gewoon alles moet kunnen eten zonder je schuldig te voelen.
Dat sporten geen straf is maar dat je dat voor je plezier mag doen.
Dat je je goed mag voelen en vooral goed voor jezelf mag zorgen.
Dat gezond leven het doel is en niet een killerbody hebben.

En al die dingen geloof ik ook.
Maar ik heb ze de afgelopen periode niet allemaal geleefd.

Ik luisterde niet naar mijn lijf toen ik door bleef lopen met rugklachten omdat ik te zwaar trainde.
Te zwaar voor mij.
Niet te zwaar voor andere mensen om mij heen.
Of iedereen die ik volg op Instragram.
Maar wel te zwaar voor het lijf van Yousra.
Ik had elke nacht rugpijn.
Mijn lijf gaf mij signalen maar ik negeerde ze.
Want ik ben toch geen watje?
Ik ben toch de personal trainer die van sporten houdt?
Dus niet zeuren en door trainen.

DAAR STOP IK MEE

Ik luisterde niet naar mijzelf toen ik vond dat ik nog 5 kilo moest afvallen.
Omdat het toch allemaal strakker en gespierder moest.
Voor wie? Voor mijzelf? Oké het zou wat mooier zijn.
Maar vooral voor anderen.
Want ik ben toch de personal trainer die een voorbeeld voor andere moet zijn?
Dan moet ik wel perfect eten.
Niet te veel snoepen, niet te veel snacken.
Vooral doen wat ik andere ook adviseer.
Toch stiekem wél een killerbody in bikini hebben als ik straks op het strand sta?

Bah, wat stom.
DAAR STOP IK MEE

Het werd namelijk steeds meer een obsessie.
Mijn fysio stelde mij kritische vragen.
Mijn diëtiste stelde mij kritische vragen.
Waarom doe ik wat ik doe en voor wie?

‘Heb je wel eens gehoord van orthorexia?’

Say what?

Nee, dat is niet aan de orde.
Zo erg is het niet.
Maar echt relaxed was het ook niet meer.
Ik stelde veel te hoge onrealistische eisen aan mijzelf.

Dus nu heb ik een drastisch besluit genomen.

Ik leg de lat MEGA laag.
Tot 31 december 2018 ga ik niks meer MOETEN van mijzelf op gebied van gezond eten en trainen.
Ik ga gewoon lekker leven.
De focus op mijn gezondheid.
In het moment de juiste beslissingen nemen omdat ik dat wil.
Niet omdat het moet van mijzelf.
Lekker gezond eten.
Lekker rustig blijven trainen.

Gewoon chill.
Eigenlijk net zoals Bob Marley ook zong vandaag:

Don’t worry about a thing, cause every little thing gonna be alright’

Want man, even serieus, wij  – de mensheid -, ik – Yousra – wat ben ik nu helemaal in dit universum? Een zandkorrel in de woestijn. Echt lekker boeiend hoe die zandkorrel eruit ziet. Man, man, man. Even relativeren. Dat ik gezond ben, dat mijn familie gezond is, dat we hier in Nederland leven en zoveel luxe hebben, dat we in vrijheid leven. Ja, ik slinger de clichés er even tussendoor, want wat kunnen we ons druk maken om pietluttige LUL zaken.

Echt.
Totaal.
Niet.
Boeiend.
Mijn.
Lijf.

‘Malik dit is mijn lijf en hier moet ik het mee doen’
‘Dun zijn is helemaal niet nodig om gezond en gelukkig te zijn’
‘Ik ben helemaal goed zoals ik ben’ 

De zon schijnt.
Bob Marley zingt ‘One love, one heart, let’s get together and feel all right

‘Kom we gaan een lekker ijsje halen!’

To be continued……

Write a comment